Verhalen uit den vreemde
Gisteren bezocht ik Fenix, het kunstmuseum over migratie. Wat een prachtig gebouw en verhalen! Zo inspirerend dat ik iedereen aanraad om er heen te gaan. In het huidige politieke klimaat, waarin ruimdenkendheid en nieuwsgierigheid geen belangrijke waarden meer lijken te zijn, vind ik dit museum heel waardevol. Voor mijn gevoel gaat dit museum over mildheid en met een open blik in het leven staan. Waarden die voor mij heel belangrijk zijn.
Ik ben geboren in Paramaribo waar mijn vader werkte als ingenieur in ontwikkelingssamenwerking. Omdat wij door het werk van mijn vader in ontwikkelingslanden woonden en kwamen, voelde ik me al jong een wereldburger. Mijn opvoeding is doorspekt met de boodschap dat je nieuwsgierig en ruimdenkend in het leven moet staan. Dat maakt je veerkrachtig, en maakt bovendien je leven leuker en rijker. Zo zei mijn moeder steeds maar weer.
Mijn vader leerde me moedig en daadkrachtig te zijn. Bang zijn maakt je wereld klein vond hij. Bovendien was het gevaar in de landen waar ik opgroeide overal: slangen in de tuin en piranha’s in de sloot. Ik leerde van m’n vader altijd met laarzen in het hoge gras te lopen vanwege de slangen, en leerde van m’n moeder de giftige planten te herkennen.
Ik was natuurlijk wel bang soms. Ik was dat witte, rijke meisje in deze vreemde oorden. Toen we, op mijn negende, naar Nederland verhuisden voelde ik me veiliger en veel zelfstandiger. Ik leerde fietsen en kon alleen op de fiets naar m’n vriendinnetjes; wat een rijkdom en vrijheid!
Ik voelde me al snel thuis in Nederland en leerde me aanpassen. Al direct was mij duidelijk dat het in Nederland belangrijk was om bepaalde kleren te dragen en vriendjes te worden met de populaire kinderen. Dus dat deed ik en ik leerde om te conformeren.
In het museum Fenix is een foto van een Chinees meisje in de klas. Ze is nieuw in de klas en nog onbekend met de gewoontes. Ik herkende dit gevoel heel goed. Het vreemde, nieuwe meisje die de taal en gewoontes niet kent.
Foto in museum Fenix
Daarom een pleidooi voor mildheid naar de vreemde. Dat hoeft niet groots te zijn. Maar af en toe uit je bubbel stappen, een praatje maken met de zwerver op straat, en een onbekende helpen is al genoeg om je blik te verruimen. Dat maakt het leven van jezelf en de ander een stuk leuker!